Openhartig
29 april 2026
Geen reacties
Het voelt bijna gênant om toe te geven, maar ik ben jaloers op mijn beste vriendin. Niet omdat ik haar iets misgun. Integendeel, ik hou oprecht veel van haar. Maar omdat ik zie hoe makkelijk het haar lijkt af te gaan om precies dat te zijn wat ik soms zo graag zou willen zijn.
Ze ziet er altijd uit alsof ze net uit een tijdschrift is gestapt, zonder dat ze daar ooit moeite voor lijkt te doen. Haar haar zit altijd perfect, zelfs op dagen dat we samen haastig de trein halen en ik eruitzie alsof ik door een storm ben gelopen. Ik herinner me een ochtend waarop we te laat waren voor college. Ik had mijn haar snel in een knot gegooid, een trui aangetrokken die eigenlijk niet goed paste en voelde me al de hele dag onzeker. Zij daarentegen kwam aan met losvallend haar dat perfect stond zonder veel moeite ervoor te doen.
En dan haar glimlach. Ze glimlacht naar iedereen. Niet op een gemaakte manier, maar oprecht. Mensen lijken zich meteen op hun gemak te voelen bij haar. Ik heb haar ooit zien praten met iemand die ze nog geen twee minuten kende en binnen no-time lachte die persoon alsof ze oude vrienden waren. Later zei iemand tegen mij: “Je vriendin is zo warm, zo toegankelijk.” En ik knikte, maar vanbinnen voelde ik iets prikken.
Want ik ben anders. Ik ben vaak meer in mezelf gekeerd en denk langer na voordat ik iets zeg. In gesprekken ben ik degene die eerst observeert, terwijl zij al verbinding maakt. Op een feestje staat zij niet alleen, maar in het midden van de kamer en ook in het midden van gesprekken. Mensen bewegen zich als vanzelf naar haar toe. Ik merk dat ik soms naast haar sta en me afvraag waarom het bij mij niet zo vanzelf gaat.
Er was een avond waarop dat gevoel extra hard binnenkwam. We waren samen uit met vrienden. Zij had iemand ontmoet die ze nog nooit had gezien en binnen een uur zaten ze samen diep te praten, alsof ze elkaar al jaren kenden. Ik stond ernaast met een drankje in mijn hand, knikkend op de juiste momenten, maar vooral toekijkend. Niet buitengesloten, maar ook niet echt onderdeel van datzelfde moeiteloze contact. Toen we naar huis liepen, zei iemand tegen haar: “Jij bent echt zo iemand die iedereen meteen leuk vindt.” Ze lachte erom en trok haar schouders op alsof het niks was.
En dat is misschien wel wat het lastig maakt: zij lijkt het zelf niet eens door te hebben.
Ik betrap mezelf er soms op dat ik haar bestudeer. Hoe ze zich beweegt, hoe ze praat, hoe ze mensen aankijkt zonder dat het geforceerd voelt. En daarna kijk ik naar mezelf, alsof ik mezelf langs een onzichtbare meetlat leg. Waarom lukt het mij niet zo vanzelf? Waarom voelt alles bij mij soms alsof ik er net iets harder voor moet werken?
Maar tegelijkertijd is er ook iets wat ik niet kan negeren: ze is ook degene die altijd naast me zit als ik stil ben. Die niet wegkijkt als ik onzeker ben, maar juist vraagt wat er in mijn hoofd omgaat. Ze merkt dingen op die anderen niet zien. Als ik me terugtrek, is zij degene die me niet laat verdwijnen in mezelf.
Ik denk dat mijn jaloezie daarom ook zo verwarrend is. Het is niet zwart-wit. Het zit vol bewondering, maar ook vol zelftwijfel. Ik zie wat zij lijkt te hebben, maar ik zie niet altijd wat ik zelf misschien breng in onze vriendschap.
Soms vraag ik me af of ik eerlijk genoeg ben geweest naar mezelf toe. Of ik haar niet onbewust gebruik als spiegel waarin ik vooral mijn eigen onzekerheden zie. Want als ik echt goed kijk, zie ik ook iets anders: ze is niet perfect. Ze twijfelt ook. Ze heeft momenten waarop ze onzeker wordt. Alleen laat ze dat minder vaak zien.
Misschien is dat wel het echte verschil. Niet dat zij moeiteloos is en ik niet, maar dat zij beter is in het verbergen van de momenten waarop het niet zo voelt.
Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat vriendschap geen competitie is. Maar sommige dagen is dat makkelijker gezegd dan gevoeld.
En toch, ondanks alles, is zij nog steeds mijn beste vriendin. De persoon bij wie ik altijd terecht kan, zelfs als ik mezelf even niet zo goed begrijp. Misschien is dat wel het meest eerlijke wat ik kan zeggen: ik ben jaloers op haar, maar ik zou haar nooit willen missen.
